How They Built Apollo 11's Software

Wow. Full story here. You can also run a simulation of the Apollo computers here.

An excerpt from the story:

During the Apollo 11 Lunar Module’s descent to the Moon 40 years ago today, Garman played a direct role in preventing a mission abort. Several warning lights and computer overload alarms came on as the craft descended just above the Moon’s surface, causing worry in Mission Control, but all of Garman’s pre-flight simulation experiences told him that the alarms were not critical and the landing could continue. Without hesitating, and without panicking, the 24-year-old NASA computer engineer confidently gave the “go” to continue the mission.

Granville Paules, was a 32-year-old guidance officer for one of the Apollo 11 mission teams and remembers that moment well.

“The alarms went off on during descent,” Paules said. “It was a conflict between the on-board systems and the computer was starting to get overloaded. Garman had a simulation where a similar thing had occurred about three weeks before that, so he knew what to do. It probably would have been a lot scarier, possibly even an abort for the landing, if we had not had that simulation. I can say that the odds of aborting that lunar landing were a lot higher than people want to believe. That simulation gave everybody the confidence to turn off the alarm and ignore it.”

Great Talk: What Is Our Place In The Cosmos?

By David Deutsch, the physicist:

You can download the talk and see additional info by going to this link.

Why Does Iron Kill Stars? ทำไมเหล็กถึงฆ่าดาวฤกษ์

Watch the video clip here.

สรุปภาษาไทย:

ดาวฤกษ์ส่องแสงได้เพราะน้ำหนักของดาวกดให้ธาตุเบาๆ (ไฮโดรเจน ฮีเลียม ... ดูตารางที่นี่) รวมตัวกันเป็นธาตุที่หนักขึ้น

เช่น H + H -> He (ไฮโดรเจน + ไฮโดรเจน กลายเป็น ฮีเลียม)

ปฏิกริยาเหล่านี้จะคายพลังงาน (นี่ก็คือ ระเบิดนิวเคลียร์ดีๆนี่เอง) ฉนั้นแรงระเบิดจะทำให้ดาวฤกษ์พองอยู่ได้ไม่ยุบตัวตามน้ำหนักของดาว และส่องแสงสว่างมากอย่างที่เราเห็น

ในตอนเริ่มต้นดาวฤกษ์มีแค่ไฮโดรเจนและฮีเลียม ไม่มีธาตุอื่นๆเลย แต่เมื่อเวลาผ่านไปธาตุที่หนักขึ้นเรื่อยๆก็จะถูกสร้างภายในดาวฤกษ์ด้วยการรวมตัวของธาตุเบาๆ

เราจะได้ธาตุหนักขึ้นเรื่อยๆ แต่จะเริ่มมีปัญหาเมื่อถึงธาตุเหล็ก เพราะการเปลี่ยนจากธาตุเหล็กให้เป็นธาตุที่หนักกว่าจะต้องใช้พลังงาน แทนที่จะคายพลังงาน

ดาวก็ไม่มีแรงระเบิดนิวเคลียร์ที่ทำให้ดาวพองตัวอยู่ได้ แล้วดาวก็จะหดตัวลงอย่างรวดเร็วจากการกดทับของน้ำหนักของตัวเอง

ถ้าดาวหนักมากพอ ความเร็วในการหดจะสูงพอที่จะทำให้เกิดปฎิกริยาอีกแบบที่ทำให้เกิดการระเบิดอย่างรุนแรงทำให้ชิ้นส่วนของดาวกระเด็นไปไกลๆๆๆๆ การระเบิดนี้เรียกว่า Supernova

ถ้าดาวหนักมากเกินขีดหนึ่ง แรงระเบิดอันรุนแรงนั้นก็ยังไม่พอที่จะทำให้ชิ้นส่วนของดาวกระเด็น และดาวนั้นก็จะเป็นหลุมดำ

ข้อสังเกตุที่ผมชอบก็คือ

1. อะตอมทั้งหลายในร่างกายเรา ในต้นไม้ ในสัตว์ ในน้ำ หรือในเกือบทุกอย่างในโลก เคยอยู่ภายในดาวที่ตายไปและระเบิดเป็น supernova มาก่อน (ก่อนอะไร? ก่อนดวงอาทิตย์จะเกิด ดวงอาทิตย์เราค่อนข้างจะมีอายุน้อยที่ประมาณ 5 พันล้านปี จักรวาลน่าจะมีอายุประมาณ 1.3 หมื่นล้านปี (คุณอาจจะสงสัยว่าเรามีวิธีรู้อายุหลายวิธีไหม--คำตอบคือมีครับ))

2. เวลาเรามองดวงอาทิตย์ เรากำลังมองระเบิดนิวเคลียร์ขนาดยักษ์ ที่หนักเกินไปที่จะกระเด็นกระดอนไปทุกทิศทาง

3. ถ้าเราฉลาดพอที่จะใช้พลังงานแสงอาทิตย์ เราจะไม่มีปัญหาขาดแคลนพลังงานเลย (หรือจนกว่าเราจะเริ่มหาทางจะเดินทางไปดาวอื่นๆ)

A Reason To Live "Forever"*

I found an interesting article about what important ideas scientists want to tell us. Sir Martin Rees said this:

"I'd like to widen people's awareness of the tremendous timespan lying ahead — for our planet, and for life itself. Most educated people are aware that we're the outcome of nearly 4bn years of Darwinian selection, but many tend to think that humans are somehow the culmination. Our sun, however, is less than halfway through its lifespan. It will not be humans who watch the sun's demise, 6bn years from now. Any creatures that exist then will be as different from us as we are from bacteria or amoebae.

Our concern with Earth's future is, understandably, focused upon the next 100 years at most — the lifetimes of our children and grandchildren. But awareness of this longer time horizon, and the immense potential that human actions this century could foreclose, offers an extra motive for proper stewardship of this planet."

I hope scientists will learn about our biology and information processing fast enough to significantly extend our lives. Although I want to believe otherwise, all evidences so far tell me that I only have one life to live, so I better live a good, long one before this consciousness ceases to exist at my death. There is so much to explore and learn, so much potential in directly evolving our body and mind, and so little time to do it. But hey, if we succeed, maybe we will become something like Q!

Another two quotes that I think more people should know about are:

"I wish everyone understood Darwinian natural selection, and its enormous explanatory power, as the only known explanation of "design". The world is divided into things that look designed, like birds and airliners; and things that do not look designed, like rocks and mountains. Things that look designed are divided into those that really are designed, like submarines and tin openers; and those that are not really designed, like sharks and hedgehogs. Darwinian natural selection, although it involves no true design at all, can produce an uncanny simulacrum of true design. An engineer would be hard put to decide whether a bird or a plane was the more aerodynamically elegant." -- Richard Dawkins

"Science is not a catalogue of facts, but a search for new mysteries. Science increases the store of wonder and mystery in the world; it does not erode it. The myth that science gets rid of mysteries, started by the Romantic poets, was well nailed by Albert Einstein —whose thought experiments about relativity are far more otherworldly, elusive, thrilling, and baffling than anything dreamt up by poets.

Isaac Newton showed us the mysteries of deep space, Charles Darwin showed us the mysteries of deep time, and Francis Crick and James D Watson showed us the mysteries of deep encoding. To get rid of those insights would be to reduce the world's stock of awe." -- Matt Ridley
--- - ---- - ----- ---------
*"Forever" because it's not really forever as in infinite years, just a few centuries to a few billion years :-)

Our Earth = A Pale Blue Dot

The picture was taken by the spacecraft Voyager 1 on Februry 14, 1990 when it was leaving our solar system. It looked back at the the Sun and the planets one last time. That small dot at the tip of the arrow is our Earth.

Carl Sagan, one of my scientist heroes, said:

"We succeeded in taking that picture [from deep space], and, if you look at it, you see a dot. That's here. That's home. That's us. On it, everyone you ever heard of, every human being who ever lived, lived out their lives. The aggregate of all our joys and sufferings, thousands of confident religions, ideologies and economic doctrines, every hunter and forager, every hero and coward, every creator and destroyer of civilizations, every king and peasant, every young couple in love, every hopeful child, every mother and father, every inventor and explorer, every teacher of morals, every corrupt politician, every superstar, every supreme leader, every saint and sinner in the history of our species, lived there on a mote of dust, suspended in a sunbeam..."

You need to go see the picture and read the rest of what he said at this page.

Wikipedia also has more information about the picture and the book of the same name.

By the way, my favorite Sagan's book is "The Demon-Haunted World: Science as a Candle in the Dark".